است كه ميان گندم‌ها نوعاً پيدا مىشود و قرمز است ( رنگ خون و شهادت ) و دائماً هم پيدا نمىشود . در فصل خاصى پيدا مىشود . آرزويم اين است كه علاوه بر استقامت و علاوه بر انشراح ، از حالت گل بودن مجذوب منعم خودم بشوم . مجذوب ارباب خودم بشوم . يعنى علاوه بر انشراح ، عاشقش بشوم . عاشق منعم حقيقى يا واسطه‌ى منعم كه ساقى است » . اين استقامت در طريق را قرآن بدان ناطق است : « و ان لو استقاموا على الطريقه لا سقيناهم ماء غدقاً » « ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل عليهم الملائكه الا تخافوا و لا تحزنوا » « ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا فلا خوف عليهم و لا هم يحزنون » و استقامت ورزان همان اولياى خدا هستند كه « الا ان اولياء الله لا خوف عليهم و لا هم يحزنون » . مرحوم آيت الله نجابت در مورد استقامت در طلب مىفرمودند : « حاج سيد على قاضى طباطبايى از اعجوبه‌هاى دهر بود ، يكى از كلمات دل نشين مرحوم سيد على قاضى اين است كه اگر انسان نصف عمر خود را در پيدا كردن كمال صرف كند جا دارد معلوم است كه نصف ديگر در خوابيدن ، خوردن و كسب معاش و . . . مىگذرد و اين اجتناب ناپذير است . آقاى قاضى ، و به تبع ايشان ، مرحوم آيت الله نجابت ، طلبه را طالب خدا مىدانستند و در اين طلب ، پايدار و مستقيم بودند » . مرحوم آيت الله نجابت مىفرمودند : « رضوان خدا به آقاى قاضى ، مىفرمود در كنار هر كسى كه احتمال مىدادم چيزى بفهمم مىنشستم . اگر مىفهميدم ، كه خدا نعمت داده بود و اگر نمىفهميدم ديگر نمىرفتم » . مرحوم آيت الله قاضى حديث سرو و پايدارى و استقامت را طى شعرى به صورت يك دستوالعمل براى سالك ، به عربى ، سروده‌اند . سه بيت از اين شعر را مرحوم آيت الله نجابت از حافظه‌ى خويش چنين بيان مىكردند . منزل تلقين الحجج * منزل من كان فلج و لا تكن كمثل من * ان فتح الباب خرج والزم وكن كمثل من * ان فتح الباب ولج سپس مرحوم آيت الله نجابت در شرح اين سه بيت از قول آيت الله قاضى چنين مىفرمودند : « منزل و فرودگاه كسى كه مىخواهد آيات الاهى را بفهمد و اسرار ربوبى را بيابد ، بايد مانند فرودگاه آدم فلج باشد . يعنى همان‌طور كه اگر آدم فلج را در جايى بيندازند ديگر